چیزی هست، که درباره آن بسیار خوانده ام: گونه ای شادمانی ناب و منحصر به فرد. مطمئن نیستم واقعاً وجود داشته باشد، اما تنها با شنیدن وصف اش، چیزی را تجربه می کنم که بسیار شبیه به آن است. لذتی وصف نشدنی و البته امیدوارانه. لذتی که وعده ی آینده ای را به خود می دهد که بیرون ِ نوشته در انتظار اوست. شادمانی از وجود شادمانی بیرون ِ نوشتار. این می تواند حقیقی باشد یا تنها باوری شادمانه است؟
چگونه باید نوشت؟
افرادی هستند که با "من" می اندیشند، اما با "او" می نویسند. (او خود بارها این کار را کرده است.)
طبیعی نوشتن را از یاد برده ام. نوشتن برای گفتن را.
هنگام نوشتن، از پیش نمی دانم چه می خواهم بگویم. نوشتنی بی مفعول که حاصل اش "نوشته" نیست. تنها "نوشتن" است.
پرسش هایی هم هست که اساساً در من نپرسیده شده. مثل این: چرا نوشتن؟، یا این: چرا گفتن؟، و بدتر از همه این یکی: چه را گفتن؟. اگر این پرسش ها نپرسیده شوند، هرگز چیزی به جز همین کلمه های بی-ریخت بر کاغذ نخواهد ریخت. کلمه هایی که با وزش باد رقصشان می گیرد.
قلمی هست که از لمس کاغذ می ترسد. او تنها کلمه های کج و خجالتی را می نویسد. کاغذ از او روی برمی گرداند. ترس او سرانجام به خشم منجر می شود: گونه ای تجاوز به حریم کاغذ. کلمه ها از تن کاغذ با سر بیرون می آیند. با سرهایی پایین افتاده.
قلم دیگری هست که به کاغذ نگاه نمی کند. شتاب زده است، پیاپی خط می زند، سطرها را یکی پس از دیگری سیاه می کند. پی چیزی می گردد که از قبل می داند نیست. راضی نمی شود. کاغذ مانند زمینی که هزاران بذر ناجور بر آن پاشیده اند، علف های هرز بیرون می دهد. کلمه هایی ناخوانا، خط خورده و بی سر.
مارگریت دوراس، نوشتن
برای زن، چه قدر{دوری از معشوق} سخت است هنگامی که سرانجام خود را زیبا می یابد.
پرسشی هست که پاسخی ندارد. آن را مکرر پرسیده ایم. در آن مانده ایم... در آن بازمانده ایم از رفتن. آن پرسش این است: من کیستم؟
دیدار به جز "زیبایی ِ مرا ببین." چه مفهومی دارد؟ (زیبایی ِ "مرا ببین."؟) زیبایی ِ مرا ببین و در این دیدن بمان. چیزی پی آمدِ این دیدن نیست. زیبایی ِ زشتی ِ مرا نیز ببین، اما بمان. گاه می اندیشیم این ماندن پرسشی را پاسخ می دهد که بدون دیدار بی فایده می بود: من کیستم؟ و پاسخی برای این پرسش وجود دارد. من آن را تنها در لحظه ی پایان گرفتن ِ دیدار می دانم. دانشی آنی و بی کلمه. به قدم هایم سرعت می دهم تا پاسخ را در خودم حل کنم. پیش از رسیدن به پایان جمله از پاسخ به پرسش بازگشته ام. از نقطه به علامت سؤال.
دیدار آبی است که نمی توان در آن حمام گرفت. تنها تشنگی را - در لحظه ی پایان ِ خود- پایان می دهد. وقتی دوباره به سمت خویش ِ خود سرعت می گیریم، از آب به تشنگی برگشته ایم.
آواره و سایه اش، پاره ی 254:
به سوی روشنایی.- آدم ها به سوی روشنایی می شتابند و گرد چراغ جمع می شوند، نه برای این که بهتر ببینند، بلکه برای این که بهتر بدرخشند.- آدمی در پیشگاه هر که بدرخشد، میل دارد او را چراغ بداند.
ترس از این که همه چیز طوری به سمتی پیش برود که از شدت درد، او برای شانه خالی کردن و راحت شدن هر کاری بکند: با تصور این که آب از سرش بگذرد یک لبخند واقعی روی لبش می نشیند. در این لبخند باید اندیشید. این آب از سر گذشتن گاهی قیافه دیوارهای بلند یک تیمارستان را دارد و گاهی به شکل یک گورستان است. کسی دیروز گفت او به یک چیز/نفر احتیاج دارد. احتیاج دارد که چه؟ که او را راحت کند؟ او این را هرگز می خواهد؟ (پس چرا با تصور راحتی ِ بعد از عبور آب از سرش لبخند می زند؟)
من یک کنسرتو از باخ می شَوم. کسی در موسیقی یار من نیست... مانند همیشه. موسیقی خودش یار است.
چرا انسان گریستن را دارد؟ برای تخفیف بار؟ اگر بلی، خودِ بار/درد/شعله را چرا دارد؟ گریستن تخفیف بار نیست. چیزی از جنس اعتراف برای پدر مقدس نیست. او از اعتراف بیزار است... اعتراف برای کاهش "عذاب وجدان"، چیزی مضحک تر حتا، از خودِ ازآبِ وجدان.
حس آن روز من که عذاب وجدان نبود چه بود؟ انسان چگونه می تواند خودش را نقد کند؟ خودش را به باد ملامت بگیرد... او چرا می تواند مبدأ مختصات را جایی دور تر بگذارد. چشم او حتا فاصله را می بیند. وقتی با یک غریبه از خودش حرف می زند ترجیح می دهد که زیر آب بمیرد ( در صورتی که خودش و او را بنگرد).
او این ها را نیز قادر است در خودش ببیند: تکه های خودخواهی، حماقت، حسادت، خساست، خجالت... خجالت از این همه... او از خودش می پرسد آیا من خودخواهم؟ احمقم؟ حسودم؟ می پرسد پس خسیس به چه کسی می گویند...؟
راستی به چه کسی می گویند؟
چقدر آن کسی که مبدأ مختصات را روی پالان خودش می گذارد خوشبخت است.
حس آن روز من رنجی بود از فاصله ای تا مبدأ ای ناپیدا. حالا من کدام سرِ فاصله است؟ آنکه آنجا پشت به مبدأ ایستاده و این رفتار ناپسند دوباره از او سر می زند؟ یا اینکه او را دیده است و رنج می کشد؟
رنگی که...
نیل، آب، قهوه، طلا، نقره، خاکستر، صورت، سرخاب، سرمه، زرشک، و میش...
می شوم. و اشتباهاً به شباهت میان شباهت و اشتباه پی می برم.
برگی در آب می افتد. روی عکس من. و غرق می شود... نارسیس وار...
این کنسرتو کدام یکی است؟ من چه کسی هستم؟ من یک وقتی این را گوش می کرده ام تا ارادت ام را به موتزارت تقویت کنم. حالا چیزی یادم نیست، اما این کنسرتو هنوز همان طور مانده. حتی تکه های من که در آن فرورفته از اینجا پیداست. باقی مانده است. باقی می ماند. تنها چیزی است که می ماند و به فنا نمی رود.
می ماند، باز می گردد و این گونه تمام من های نمانده را باز می آورد.
چیزی را جمع می کنیم برای بعد. سرمایه را جمع می کنیم و نمی دانیم که سرمایه به کل با مایه در تضاد است. از بی مایه گیِ ماست که وقتِ رو به رو شدن با چیزی از آن پر نمی شویم. آن را در سوراخ هایمان می انباریم برای وقتِ مایه داری. برای هیچ وقتِ هرگز نیامدنی. شمارش، مفهوم زمان را در پی آورد. هر دو مفهوم، ریاضی اند: ایده ی نامتناهی بودن اعداد... چه فریبی! زمان حتی حالت حدی هم نمی خواهد، بی معناست. زمان سراسر حال است. اکنون.
برای همین و اگر نه برای هیچ دلیل دیگر، در میان تمام هنرهای زیبا موسیقی غنیمتی است. موسیقی روی نوارها و سی دی هایش عرضه شده است و می شود، اما برخلاف این ظاهر متراکم روی دیسک های فشرده (!) نیازی به آن ندارد. موسیقی زمان را می میراند و بازمی آفریند. او یعنی میراندن مفهوم نامیرای انتزاعی زمان. در اتاقی هستم و موسیقی پخش می شود. موسیقی آنجا هست و با تمام بی وزنیِ این هستیِ در گذر، روی لحظات من ویران می شود. من، آنجا در حکم خوانش گر موسیقی تنها می توانم در همان لحظه با آن رو در رو شوم. عادت به انباشتن موسیقی در گوش را باید شکست. موسیقی ظرفیت خوبی برای خاطره چپانی دارد! آن را از تصورات و خاطره هایمان آبستن می کنیم. این برخورد با موسیقی کودکانه است. بوالهوسانه است. باید هم هنگام از موسیقی پر/خالی شد/بود. این یک تجربه بی زمان است: دیداری، شنیداری و پر خطر.
هزار ساز در کف من می گنجد.
لورکا
روسو، گفتار درباره علوم و هنرها
این جمله را از پایین صفحه می کَنم و قاب می کنم می زنم به دیوار. خیره می شوم به دست خطِ پر انحنا و عزیز ا س ت ا د. رنگ ام احتمالاً قرمز متمایل به بنفش است. و این احتمالاً به خاطر کلیشه است. کلیشه ی ر های گردی که یک دست خط معمولی را زنانه می کنند. چقدر این خط نا زیبا ست. (چقدر تلاش من برای بازیافتن عزت نفسم بیهوده است.) حواسم پرت می شود و لبه کاغذ دستم را می برد.
بفرمایید بدانم که آیا ایجاد و تولد نوع بشر و ارباب انواع به وسیله سر یا دست، یا صورت یا سینه، یا گوش یعنی اعضایی انجام می گیرد که آنها را اعضای شریف بدن می گویند؟
دسیدریوس اراسموس، در ستایش دیوانگی
Every utterance is deficient - It says less than it wishes to say. Every utterance is exuberant - It conveys more than it plans. Ortega y Gasset
¶ 16:06 >0 Comments
هنوز کسی نمی داند مادرم چقدر شبیه من است.
بعلاوه او یکی از مردانی بود که دوست دارند تماشاگر زندگی خویش باشند و این جاه طلبی را که واقعاً زندگی کنند نامناسب می دانند. متوجه شده اید که این افراد سرنوشت خویش را همان گونه تماشا می کنند که دیگران یک روز بارانی را.
ابریشم، آله ساندرو باریکو
وقت هایی هم هست که همه و چیز را فراموش می کنم. روی بالای لبه ی پله می نشینم و ساق ها و گردن ها را نگاه می کنم. با دست های کسانی که دوست دارم بینشان. بدون تقلا. بدون هدف. با خسته گی. و مُرده.
حالا زورم هیچ زیاد نشده. می ترسم باز به من حمله کند. بدتر از آن: می ترسم فکرم را بخواند. حتا خیلی بدتر: انگار منتظرم. ترس مرا به انتظار رسانده است.
پ.ن. هنوز-تنهایی من هم غنیمتی است.
