یك نگاهِ غیرِانسانی: وجودِ انسانی تجزیه­پذیر است. من و شما تجزیه می­شویم به اندام­های­مان،‌ رفتارهای­مان، خواسته­ها و باورداشت­های­مان... دیگر چه؟ چیزی وجود ندارد مگر همین تكه­ها.
"نام" می­آید كه دربربگیرد. ما را از جزء به كل ببرد. از تمامِ چیزهایی كه از ما ست به ما. در این گذار، تكه­های­مان را جا می­گذاریم، تكه­های یكدیگر را فراموش می­كنیم. شخص می­شویم.
چیزهایی در این نگاهِ غیرِانسانی هست كه برایم قابل تأمل است. این نگاه، از اندیشیدن و بازاندیشیدن نمی­ایستد. به مفهوم اجازه نمی­دهد كه در ذهن راحت و آسوده جا خوش كند. همواره او را از نو می­شكافد و در پاره­های­اش جستجو می­كند. این نگاه، پوستِ "معشوق" را می­­خراشد كه نامِ "عشق" از تكه­پاره­های تن­اش بیفتد. نام را از او بازمی­ستاند و برهنه­اش می­كند. زیرِ پوست، وحشیِ چشم، نه خودِ شخصِ یگانه­ی او را، كه او را در اجزای­اش، به پاره­های­اش، به گسستگی­ها و زخم­های­اش می­شناسد. این شناخت را نامی نیست، چون بی­شمار است. گذاری وارونه از نام به بی­نام­ها. از "عشق" ِ انتزاعی بارگرفته از فرهنگ و ادبیات و تاریخِ انسانی (كه هرگز معلوم نیست واقعاً چیست!) به ظرفی خالی برای گزیدن و پزیدنِ تكه­ها.
وقتی نام­ای را به زبان می­آورم، اعتماد می­كنم. برای لحظه­ای چشم­هایم را می­بندم و می­ایستم از اندیشیدن. ذهن­ام را به یك نام وام می­دهم كه خستگی­ام را در جامِ لبریزِ خاطره­بارش بنوشد. وا می­دهم. این وفا ست.