دست های ما
کوتاه بود
و خرماها بر نخیل

ما دست های خود را بریدیم
و به سوی خرماها
پرتاب کردیم

خرما
فراوان بر زمین ریخت
ولی ما دیگر
دست
نداشتیم.

شعر "دست های بی خرما"
کیومرث منشی زاده

تاریکی شب را
که بی تردید از سر جبر است
- نه زاده ی قهرِ خورشید
یا نشان ِ بی مهری اش -
دوست می دارم